Gezondheid

Pfeiffer en een baby

Het is eind december als ik last begin te krijgen van m’n keel. Gewoon een beetje keelpijn, overkomt de beste met dit weer.

Oudejaarsdag heb ik behoorlijk wat pakjes strepsils ingeslagen en is de trachitol niet aan te slepen. Ik gorgel ontelbaar keer per dag met lauw water en zout, maar mijn keelpijn lijkt met het uur erger te worden. Ik piep niet snel over pijn, maar dit was niet uit te houden.

De huisarts stuurde me weer naar huis om het even af te wachten. Wanneer mijn keel zo dicht zit dat ik amper lucht krijg, ik niet meer kan praten en echt verga van de pijn, app ik mijn moeder op haar werk of ze de huisarts wil bellen. Geïrriteerd antwoord ze dat het midden op de dag is en de huisarts niet te bereiken. Ik vraag haar de spoedlijn te bellen want dit gaat zo niet meer, ik kan niet eens voor Beau zorgen, ik ben zo slap als een vaatdoek na een week niet eten en weinig drinken.

  IMG_2515

Mama appt dat de huisarts heeft gesproken en dat ik over een uur terecht kan.
Ze vraagt of ze naar huis moet komen of dat ik het wel red. Eerst zeg ik dat het niet hoeft, maar uiteindelijk vraag ik haar toch te komen.

Als we ik de wachtkamer zitten bij de huisarts begint een vrouw over hoe ’n leuk kind Beau wel niet is en dat ze zoveel haar heeft. Hele verhalen, maar ik kan niet antwoorden. Laat staan vertellen wat er is. Uiteindelijk zegt mama dat ik niet kan praten van de pijn
De huisarts schrikt van het aanbeeld van mijn amandelen en belt gelijk de KNO-arts. We moeten direct naar het ziekenhuis. Er wordt bloedgeprikt en nog eens bloedgeprikt want ze vergaten natuurlijk een buisje. We zitten tot 19.30 te wachten. De afdeling is ondertussen gesloten, dus wachten we in de wachtkamer van cardiologie.

Uiteindelijk word ik naar huis gestuurd omdat er geen plek was in het ziekenhuis en de KNO arts twijfelde of het wat zou uithalen als ik bleef.

Eenmaal ’s nachts ben ik zo beroerd dat ik mama smeek de huisartsenpost te bellen omdat ik de pijn niet meer uit hou.

De volgende dag word ik dan toch echt opgenomen met de diagnose Pfeiffer. Ik ben verschrikkelijk uitgedroogd en er wordt morfine gebruikt om de pijn te onderdrukken. Waar ik die Pfeiffer vandaan heb weet niemand. Waarschijnlijk heb ik in de kroeg uit een vies glas of een glas van iemand die geïnfecteerd is geweest met Pfeiffer, een slok genomen 

IMG_2483

Dat ik in het ziekenhuis moest blijven zat ik met Beau. Mama moest de volgende dag gewoon werken en er waren wel mensen die konden oppassen maar dat was lastig want ze moest blijven logeren en zij zouden de volgende dag op vakantie gaan. Uiteindelijk zijn twee goede vriendinnetjes gekomen om haar op te halen.

De dagen daarop heeft een vriendin van m’n moeder hier thuis gelogeerd, aangezien ik in totaal een week in het ziekenhuis lag.

Toen ik eenmaal thuis was en van de keelpijn verlost begon pas de vermoeidheid. Dagenlang wilde ik het liefste alleen maar slapen. Maar dat was zo lastig want Beau had ook aandacht en vooral verzorging nodig. Gelukkig is die vriendin van m’n moeder nog een aantal dagen gebleven om te helpen. Daarna moest ik het zelf doen en dat was zwaar.

Een kleintje die je aandacht opeist, terwijl je te moe bent om je alleen al aan te kleden is echt te veel gevraagd op zo’n moment.

Ik ben over m’n ergste dip heen gelukkig, maar het is af en toe gigantisch zwaar om je vermoeidheid aan de kant te zetten. Ik probeer overdag zo min mogelijk te slapen, maar als Beau een middagdutje doet (wat ze een hele tijd niet wilde) dan doe ik ook even m’n ogen dicht. Ik hou zoveel mogelijk ritme in m’n dagen en probeer niet teveel in een week te plannen omdat ik uiteindelijk achter mezelf aanren, aangezien ik vaker door blijf gaan terwijl ik al had moeten stoppen.

 

Als ik het af en toe even niet meer trek omdat Beau een huildag heeft en ik zo ontzettend moe ben, dan thumb_IMG_2556_1024probeer ik het zoveel mogelijk te spuien bij mensen om me heen. Bang dat ik de vermoeidheidsfrustratie op haar af zal reageren in een snauw. Zij kan er niks aan doen dat ik zo moe ben.

Gelukkig gaat het steeds beter en ben ik steeds meer mezelf!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Persoonlijke update: klierkoorts | Lief Klein Geluk | liefkleingeluk.nl
    23 mei 2016 at 04:31

    […] mijn blogje ‘pfeiffer en een baby‘ vertelde ik al dat ik klierkoorts/pfeiffer heb. Maar hoe gaat het nu vier maanden nadat ik […]

  • Leave a Reply