Juul Persoonlijk

Persoonlijke update

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik een persoonlijke update gaf. Hoe gaat het nu met me? Hoelang hou ik m’n hoofd nog bovenwater?


Zoals elke mama wel weet is het niet altijd rozengeuren en manenschijn.

Momenteel wil mijn lichaam niet zo meewerken en dat is frustrerend. Ik ben verschrikkelijk moe en hoop om 11 uur dat Beau alweer naar bed wil zodat ik ook even kan gaan liggen. Maar dat werkt natuurlijk niet.

Een jaar geleden lag ik in het ziekenhuis..

 

Ik heb na een jaar nog steeds onwijs veel last van mijn pfeiffer en als alleenstaande mama maakt dat het nog net even wat lastiger. Ik klaag verder niet, Beau is een voorbeeldig kind en eigenlijk gaat het hartstikke goed.
Beau had afgelopen week haar 15 maanden sprong, wat inhield dat ze de hele dag aan het mekkeren was. Als ze haar zin niet kreeg was het schreeuwen en drammen. Dit gebeurde bijvoorbeeld alleen al bij een hekje van de supermarkt die automatisch open en dicht ging. Of als ze geen chips mocht om 8 uur ’s ochtends (die ze weer eens uit een la had geplukt).

Super vermoeiend is vooral dat ze nog steeds een nachtfles heeft. Daardoor slaap ik dus al meer dan een jaar: 22 uur fles, 0.30 uur fles, 03.20 uur fles en 7.15 uur fles.

 

Je kan je klok erop gelijk zetten. Ik kan dus niet in diepe slaap komen, wat echt opbreekt nu. We zoeken er een oplossing voor. Ik zal er nog wat dieper op in gaan in een aparte blog.

Gelukkig is het sprongetje over sinds gister en is ze weer haar vrolijke tevreden(!!!) zelf, wat een opluchting! Dat is een stuk minder vermoeiend.

Af en toe heb ik het gevoel dat ik m’n hoofd net niet bovenwater kan houden. Het bloggen is best zwaar, achter de schermen moet veel gebeuren en dat ziet niet iedereen. Een werkweek bestaat ongeveer uit 45 uur..

Ik vind het helemaal niet erg en je hoort me echt niet klagen! Bloggen is wat ik het liefste doe en ik ben er heel dankbaar voor dat ik van m’n hobby m’n eigen bedrijf kan maken.
Door de vermoeidheid is m’n inspiratie alleen ver te zoeken en dat is lastig als je elke dag afhankelijk bent van je creativiteit.

Zo blijven we een beetje aanmodderen en hoop ik echt dat ik over een maand kan zeggen dat die pfeiffer eindelijk over is. 7 januari is het een jaar geleden dat ik hals overkop werd opgenomen in het ziekenhuis vanwege m’n amandelen die zo groot waren als twee stuiterballen door de pfeiffer (dat doet best wel een beetje pijn zeg maar als je bedenkt dat ze normaal ter grootte van een amandelnootje zijn).

Ik probeer alles bij te benen, maar af en toe lukt het niet. Geloof me, ik voel me echt schuldig dat er twee dagen geen blogs online stonden en kan daar echt heel erg van balen. Maar ik redde het gewoon echt niet.

 

Het liefst hou ik het allemaal heel positief en wil ik niet klagen, maar soms gaat dat niet.. Dit is even hoe het er voor staat 🙂

footer

Volgen jullie ons als op:

Facebook   .   Instagram   .   twitter   .   YouTube   .   Pinterest

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Diede
    7 december 2016 at 09:02

    Soms is het goed om ook een beetje aan jezelf te denken❤️

  • Leave a Reply