Gezondheid Heftig verhaal Juul Persoonlijk

Lichamelijke Gevolgen Hyperemesis Gravidarum

In de blog ‘negen maanden lang overgeven‘ vertelde ik over mijn zwangerschap met Hyperemesis Gravidarum. Over de psychische gevolgen was deel één in de reeks van blogs die zullen volgen. Vandaag deel twee: de lichamelijke gevolgen van Hyperemesis Gravidarum.

Tijdens m’n zwangerschap
Het overgeven is anders dan ‘normaal’ met HG (Hyperemesis Gravidarum) het lichamelijke gevoel is zo heftig, je kan het overgeven echt echt niet tegenhouden want bij mij kwam het dan gewoon uit m’n neus.
Dat constant overgeven schadelijk is voor je lichaam weet iedereen wel. Tijdens m’n zwangerschap hield ik echt praktisch niets binnen. Ochtend misselijkheid was bij mij de hele dag m’n hele zwangerschap lang.

Dat is eigenlijk waarom ik totaal niet heb kunnen genieten van het zwanger zijn. Cyclicine, Omeprazol, Primperan, Zofran en Emesafane – noem het maar op of ik heb het allemaal moeten slikken om maar proberen die misselijkheid onder controle te krijgen. Emesafene werkte als enige, helaas was dit maar twee dagen en dan begonnen we weer van vooraf aan.
Door het vele overgeven had ik Kalium te kort.

Kalium is een mineraal dat samen met chloor en natrium betrokken is bij het regelen van de vochtbalans en bloeddruk in het lichaam. Kalium heeft daarbij een gunstig effect op de bloeddruk omdat het het bloedrukverhogend effect van natrium tegenwerkt. Daarnaast zorgt kalium er samen met natrium voor dat zenuwprikkels goed geleid worden en spieren zich samentrekken. (Bron)

Door het te kort hiervan schoten m’n spieren heel vaak in de kramp. Vooral ’s nachts gebeurde dit. Zelfs dan ging het overgeven door. Dus vaak als ik eindelijk weer sliep schoot er wel een spier in de kramp. Ook was ik heel veel licht in m’n hoofd of viel ik flauw

 

Bloed
Helaas was dat een van de minst erge. Ik liep op de verloskundige poli en bij de gynaecoloog in het ziekenhuis vanwege het vele braken. Werd streng in de gaten gehouden door de huisarts en op de huisartsen post was ik ook kind aan huis.

Ik gaf wel vaker bloed op, zelf schrok ik er niet meer van. M’n hele slokdarm en maag waren kapot, dus het verbaasd me niks. Op een nacht voelde ik me beroerder dan normaal. Ik was 34 weken zwanger ongeveer. Ik voelde aan alle kanten dat het mis was toen ik moest overgeven. Er zaten hele golven bloed bij, iets waarvan ik echt wel schrok. Aangezien het normaal niet zóveel was. Mama belde de huisartsenpost, in de angst dat m’n maag gescheurd zou zijn of iets. Zij verwezen me door naar de verloskundige en de verloskundige ons weer naar de huisartsenpost. Uiteindelijk de verloskundige uit haar bed gebeld. Niet dat we al hadden gedacht dat ze iets kon doen, vertelde ze me dat het waarschijnlijk lag aan wat ik had gegeten. Ze heeft nog even naar Beau haar hartje geluisterd want normaal was ze heel actief en nu voelde ik haar niet meer. Gelukkig was alles goed en moest ik maar gewoon weer gaan slapen. Dat kon ik natuurlijk niet meer want alles deed ook verschrikkelijk veel pijn en de rest van de nacht gaf ik meerdere keren weer bloed op.
Uiteindelijk ben ik de volgende ochtend naar de huisarts gegaan omdat ik nog steeds heel veel pijn had in m’n maag. Zij schrok wel van m’n verhaal en ik werd gelijk wéér opgenomen in het ziekenhuis.
Wat het was met m’n maag weet niemand. Ik ben met 36 weken nog naar de internist gestuurd die (logischerwijs) niks voor me kon betekenen meer.
Elke keer als ik moest worden opgenomen was ik zo blij, door het infuus voelde ik me zoveel beter en na twee dagen had ik het dan ook helemaal gehad daar. Zodra het infuus eruit was begon alleen het hele riedeltje gewoon weer van voor af aan.

Tanden

Gelukkig heeft m’n gebit geen schade opgelopen. Een van de dingen waar ik heel dankbaar voor ben.

Het grootste deel van m’n zwangerschap bracht ik dan ook door op de bank, series kijkende met een emmer naast me. Fut voor dingen had ik totaal niet en als ik een boodschap moest halen moest ik daarna minstens een halve dag van bijkomen. Ik was gebroken en helemaal op.

Uiteindelijk ben ik ingeleid omdat m’n lichaam totaal uitgeput was. Tijdens de bevalling heb ik bij elke wee moeten overgeven en dat is geen pretje kan ik je zeggen. En dan een verloskundige naast je hebben staan die zegt ‘puffen, je moet het weg puffen’ zorgde voor echt zoveel frustratie dat ik alleen maar kon huilen. Ik voelde me zo lamlendig en verrot met als die snoeren aan m’n lichaam, de pijn en dan ook nog eens moeten overgeven.

 

Toen Beau geboren was voelde ik me lichamelijk echt een stuk beter. Ik had gelijk trek in een pistolet met ossenworst (trek had ik eigenlijk tijdens m’n zwangerschap niet eens, dus het was zo raar omdat weer te hebben). M’n maag was alleen zo klein geworden dat ik net een half pistoletje op kon. De maanden daarna heb ik m’n porties ook echt moeten aanpassen omdat ik normale hoeveelheden niet kon verdragen.

 

M’n lichaam heeft echt meer dan een half jaar nodig gehad om volledig te herstellen.

 

Ik ga dit onderwerp in meerdere perspectieven met jullie delen. Er zullen onder andere nog: sociale gevolgen en gevolgen voor de baby komen.

Een ander perspectief waar je graag van zou willen dat ik erover schrijf? Laat het even weten in de reacties.

footer

Volgen jullie ons als op:

Facebook   .   Instagram   .   twitter   .   YouTube   .   Pinterest

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply