Heftig verhaal

Heftig: Louise had een postnatale depressie deel III

In deel I en deel II konden jullie lezen dat de hartslag van Louise haar dochtertje net voor de geboorte verdween, weer terug kwam en weer verdween.. Deel III is het laatste deel van haar verhaal.

line

 

Toen het beestje eindelijk een naam had stortte ik helemaal in elkaar. Al die ochtenden spugend naar m’n werk en het zorgen voor Éliane wat ik eigenlijk niet kon, had zijn toppunt bereikt. Ik moest alles uit handen geven.. De zorg van Éliane kwam vanaf toen neer op Mark en mijn ouders. Waar ik hun nog iedere dag dankbaar voor ben.

 

Als Mark thuis kwam uit zijn werk zorgde hij voor Éliane en als hij moest werken was mijn moeder er om de zorg op te vangen.. Ik kon niks meer haar een fles of een fruithap geven was teveel. En dan moest ik overgeven en huilen. Alles kwam eruit..

 

Heel veel mensen, vrienden, kennissen en  familie begrepen het niet. Ze keken me aan alsof ik labiel en niet sterk was.

 

Ik voelde me vreselijk schuldig tegenover Éliane dat ik dacht dat alle moeders dit wel zouden hebben.. Dat er geen roze wolk bestond. Ik wilde wel voor haar zorgen, maar ik kon het niet. Ik hield vreselijk vreselijk veel van haar en tegelijk duwde ik haar van me weg.. Als ze moest huilen kon ik wel gillen en als ze wakker werd en ik dus echt moest opstaan, moest ik mezelf uit bed slepen om haar te pakken. Nu besef ik dat ze er toen mijn ouders en mark er altijd waren er weinig van mee heeft gekregen.. Maar toen dat nog niet zo was, weet ik, dat zij ook ongelukkig was. Dat maakt me nog steeds verdrietig.

Gelukkig ging het na een half jaar iets beter. Mijn hyperventilatie aanvallen en mijn paniekaanvallen werden minder en korter. Ik liep in het ziekenhuis en mijn medicijnen gingen eindelijk hun werk doen (eerst had ik de verkeerde gekregen waar het alleen maar erger van werd). Ik kon haar weer aankleden.

 

Ik zag voor het eerst dat ze echt kon lopen. En was oprecht trots!! Ik zag dat ze naar me lachte en gelukkig was als ik terug lachte. Ik zag dat ze een vrolijk tevreden meisje was die genoot van kleine dingen! Waarom had ik dat nooit gezien?? Ik kon haar knuffelen zonder dat ik het gevoel had dat mijn borst in brand stond. Ik kon een traan wegpinken als ze mijn hand pakte en ik trots echt voor het eerst echt trots was, dat ik haar mama was. Ik kon haar de verloren tijd niet terug geven.. Maar we konden het wel inhalen. Dat werd mijn missie! En probeer ik nog iedere dag!! Uiteindelijk is zij het geweest die me uit het diepe dal heeft getrokken toen ik het echt niet meer wist hoe het verder moest.. Ze heeft van mij een mama gemaakt en ze heeft mij ook weer gelukkig gemaakt! Door haar kon ik kleine dingen weer zien, zag ik de blaadjes weer van de bomen vallen als het herfst werd, en kon ik s’ochtends het zachte getjilp van de vogels weer horen. Maar het meest belangrijke, ik kon er weer van genieten.

 

img_0015.jpg

 

Nu ik dit vertel moet ik wel huilen. Het duurde zo lang om het op papier te zetten. Elke keer blokkeerde ik weer als ik begon. Had het zover weg gestopt. Maar nog één keer wilde ik dit delen met jullie lieve mama’s. Ik ben in mijn depressie op heel veel onbegrip gestuit.. Heel veel mensen, vrienden, kennissen, en ook familie begrepen het niet. Ze keken me aan alsof ik labiel was en niet sterk was.
Tegelijkertijd heb ik gemerkt dat er ook mensen waren die het heel erg herkende maar er om die reden niet voor uit durfde komen.. Ik was ook zo.. Ik stopte het weg, ging elke week weer naar mijn werk, dacht dat het wel over zou gaan. Maar ik ben in elkaar gestort, en heb de strijd op moeten geven. Ben door hele hele donkere dagen gegaan, dat heeft veel vriendschappen en onbegrip gekost.. Nu voel ik me sterk, heel sterk! Ik kan oprecht zeggen dat ik gelukkiger ben dan ooit!! Ik heb nieuwe vriendschappen gekregen die me veel meer waard zijn! Die me waarderen om wie ik ben, en niet waarderen omdat ik probeer te zijn die hun willen dat ik zal zijn.

 

Lieve mama’s, ik zou zo graag het taboe willen doorbreken. Voel je niet schuldig! Dit kan iedereen overkomen! Hier heb je niet om gevraagd en het is zeker niet je schuld! Je bent sterker dan je zelf denkt!

 

Toen ik in het ziekenhuis kwam zeiden de artsen dat de kans zeker 80% was dat ik het bij de volgende keer nog een keer zou krijgen, omdat ik het zo erg had. En toch heb ik het aangedurfd mijn wens was groter dan mijn angst! Kijk nu.. Ik ben moeder van twee prachtige meiden en gelukkiger en stabieler dan ooit!

 

Lieve Éliane en Norah jullie zijn het mooiste wat me ooit is overkomen.! ❤️

 

line

Volgen jullie Louise al op instagram?

Heb jij ook een heftig verhaal meegemaakt wat je durft te delen? Stuur dan een mailtje naar: info@liefkleingeluk.nl

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    E
    5 december 2016 at 16:23

    Heftig verhaal en wat knap (en ik kan me voorstellen fijn voor anderen) dat je het opgeschreven hebt!

    Instagram link doet het niet?

  • Leave a Reply