Heftig verhaal Mama

Heftig: Louise had een postnatale depressie deel II

In deel I van Louise haar verhaal konden jullie lezen dat de hartslag van Louise haar dochtertje net voor de geboorte verdween, weer terug kwam en weer verdween.. Vandaag het vervolg!

line

 

 

Toen ze begonnen met hechten, was ik compleet in paniek.. De verloskundige was inmiddels ook naar het kamertje verdwenen.

Maar daar was ze weer “lieverd het komt goed” zei ze. Éliane heeft erge opstartproblemen maar ze ademt nu zelf. Omdat we zo op je buik zijn gesprongen is ze zo snel en hard naar buiten geduwd dat ze daar vreselijk van is geschrokken, maar ze ademt nu zelf. Krijgt nog even zuurstof en als ze gaat huilen dan komt ze bij jou. En daar hoorde ik zachtjes gejammer.. Nu ik dit schrijf word ik weer heel emotioneel.. Terwijl ik toen compleet dicht geslagen was, ik niets kon uitbrengen.

 

Iedereen zei dat dan het genieten pas echt zou gaan beginnen als we naar huis mochten

 

En daar was ze, mijn meisje met de kinderarts en een hele witte papa er achteraan. Eindelijk mocht ik haar vasthouden en naar haar kijken. Dat deed ik dan ook. Ik liet Mark de opa’s en oma’s, broers en zussen bellen. Voordat ik het wist stond onze kamer vol met mensen.. Ik was net gehecht, had alleen een deken over me heen, was nog niet gedoucht, en Éliane was nog niet eens aangekleed. Iedereen was blij! Mijn moeder huilde en ik, ik lag daar lijkbleek in bed. Zo moe dat ik wel kon gillen “ga asjeblieft allemaal weg!!” maar dat deed ik niet…..

 

img_0015.jpg

 

Toen we de volgende dag naar huis mochten, was ik zo blij! Iedereen zei dat dan het genieten pas echt zou gaan beginnen. Éliane had het heel goed gedaan de nacht en lag klaar in de maxi-cosi om mee te gaan. Toen we beneden kwamen ging mark de auto halen en bleef ik bij de zuster binnen in mijn rolstoel zitten.. Ik zal het nooit vergeten.. Ik weet nog dat alle mensen keken en zeiden; wat een mooi kindje.!! Is ze van jou.?? En mijn gedachten.? Die zeiden; wil je haar meenemen.?
Voel me nog steeds zo schuldig dat ik dat ooit heb kunnen denken..

 

Toen ik thuis kwam en verdrietig was zei de kraamhulp dat het heel normaal was, dat na wat ik had meegemaakt het moest verwerken, en het heel normaal was dat ik nog niet gelijk gehecht aan haar was. De kraamzuster was een schat! Heeft meegehuild als ik het even niet meer wist ik bezoek kreeg wat ik niet zag zitten.. De borstvoeding kwam niet op gang, maar omdat ik nog steeds niet die band voelde wilde ik alles echt alles doen om dat wel te laten slagen!

 

Helaas na tien weken ging het echt niet meer. Éliane huilde veel, was snel geprikkeld. Toen ben ik overgestapt op de fles. Ik dacht dat dat mijn moeheid mijn stress en mijn verdriet wel weg zou nemen.. Maar het bleef.. Ik had een trauma van de bevalling.

En toen Éliane één werd, en ik al die maanden maandelijks naar de dokter was geweest met vage klachten, kwam de dokter erachter dat ik dat nooit verwerkt had en een postnatale depressie had..

 

Morgen het laatste deel van Louise haar verhaal…

line

Volgen jullie Louise al op instagram?

Heb jij ook een heftig verhaal meegemaakt wat je durft te delen? Stuur dan een mailtje naar: info@liefkleingeluk.nl

footer

Volgen jullie ons als op:

Facebook   .   Instagram   .   twitter   .   YouTube   .   Pinterest

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Heftig: Louise had een postnatale depressie deel III | Lief Klein Geluk | liefkleingeluk.nl
    5 juli 2016 at 08:46

    […] I en deel II konden jullie lezen dat de hartslag van Louise haar dochtertje net voor de geboorte verdween, weer […]

  • Leave a Reply