Femke Persoonlijk

Femke: Terugblik op afgelopen jaar

Precies een jaar geleden werd ik naar huis gestuurd bij de huisarts. De darmklachten lagen niet aan mij, maar aan een bolle baby. Ik hoefde nog maar 12 weken, maar al snel was ik er klaar mee. Een fijne zwangerschap was het zeker niet.

Alles werd langzaam afgepakt. Ik verhuisde terug naar mijn ouders, kon niet verder met school en isoleerde mezelf.  Ik wilde alles weer opbouwen, en weer verder gaan met mijn leven zodra Fay geboren zou zijn. Ik telde de dagen af.

Toen Fay er eenmaal was, voelde ik niks. Ik hoorde, en las dat je écht moest genieten van je kraamweek. Ik deed alles behalve genieten. Ik had pijn, overal.

 

Alles werd langzaam afgepakt

 

Na een maand durfde ik pas echt met trots de deur uit. Ik wandelde iedere dag en genoot van alle aandacht die ik en Fay kregen. Na 3 maanden begon ik weer met werken en ging ik 1 keer in de week naar school voor een vak. Mijn ouder ritme oppakken zou me goed doen, dacht ik. Toen Fay 4 maanden was, viel dit toch heel erg tegen en raakte ik langzaam in een depressie.

 

Ik gaf niet op en bleef proberen. Toen Fay 6 maanden was haalde ik mijn eerste toets die ik nog moest halen voor mijn propedeuse. Een stapje vooruit. Een paar weken erna kregen wij het nieuws dat we een eigen plekje konden krijgen, en verhuisde toen Fay 7 maanden was. Weer een stap de goede richting in.

 

En nu Fay 8,5 maand is kan ik met trots zeggen dat ik de laatste toets heb gehaald voor mijn propedeuse! Ik begin aankomende September weer met een studie, waar ik later meer over vertel.

 

Nu ik zo terug kijk op het afgelopen jaar ben ik ontzettend trots op mezelf. Niet alleen hoe ik mezelf heb herpakt en heb gewerkt aan een leven met Fay.

Dit jaar heeft me ook heel veel andere mooie dingen gegeven. Een nieuwe beste vriendin, Juliette. Zonder Fay, zou ik nooit zijn gaan bloggen, zou ik Juliette nooit zijn tegengekomen. Ik ben blij met de vriendschappen die zijn ontstaan, en sterker zijn geworden. Ik ben zelfs blij met de mensen die mij hebben laten vallen. Die hebben mij laten inzien dat hun mijn aandachtniet waard zijn. Ik ben blij met de kansen die ik krijg en de stappen die ik vooruit zet.

 

Regelmatig krijg ik een berichtje van andere jonge moeders, die hetzelfde hebben meegemaakt. Het is niet niks wat je allemaal over je heen krijgt. Maar zoals je ziet komt dit allemaal ooit goed. Ik heb er vertrouwen in, vertrouwen in mezelf.

footer

Volgen jullie ons als op:

Facebook   .   Instagram   .   twitter   .   YouTube   .   Pinterest

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Megan
    24 juni 2016 at 07:00

    Mooi geschreven kanjer!

  • Leave a Reply