Heftig verhaal Kirsten Populair

Even voorstellen: Kirsten

Kirsten Blok, Lief Klein Geluk, lifestyle, fotografie, blog, blogger, mama blog, single mama, alleenstaande moeder

Het is even schrikken als je 23 jaar bent en er achter komt dat je (onverwachts) 6 weken zwanger bent. Als haar vriend eist dat ze abortus pleegt, is de maat vol. Kirsten kiest voor zichzelf. En voor haar kindje. Alleenstaande mama-to-be Kirsten zal jullie elke maand een kijkje geven in haar leven. Vandaag stelt ze zich aan jullie voor!

 

Een aantal maanden geleden kreeg ik een berichtje van Kirsten. Dat ene berichtje werd een heel gesprek en ondertussen appen we dagelijks. We hebben zo bizar veel gemeen dat het bijna eng is. Zo hebben we beide een opleiding fotografie afgerond, zijn we onze papa’s verloren en is Kirsten een single mama-to-be.

 

 


Kirsten verteld

Kirsten, Alleenstaande mama, blog, mama blog, lief klein geluk, Kirsten Blok,

Alleenstaande mama-to-be

 

Laat ik beginnen mij voor te stellen. Ik ben Kirsten en ik ben nog heel even 23 jaar. Iets meer dan 4 maanden geleden was mijn leven nog best wel normaal. Ik ging naar school, had een relatie van 2,5 jaar en eigenlijk verliep alles wel zoals het moest.
Mijn vriend en ik woonde allebei nog thuis. Hij in Den-Haag en ik in Rotterdam. Met de auto was dat zo’n 25 minuten rijden en met OV 1 uur en 40 minuten. Maar maakte mij niet uit hoor, ik ging wel heen en weer, al was het voor één nachtje.

 

“IK WAS GELUKKIG. HIJ OOK. DACHT IK.”

 

Ik wilde wel heel graag samenwonen maar ik had geen/nauwelijks inkomen. En hij? Hij had naast geen inkomen ook nog eens een enorme studieschuld. Met enorm bedoel ik écht enorm, dus samenwonen zat er ook niet in de komende jaren. Dat maakte niet uit. Ik was gelukkig, en hij ook. Althans, dat dacht ik.

Zoals heel veel meiden doen, slikte ik de pil. Elke avond wanneer ik mijn lenzen uit deed, nam ik mijn pil trouw in. Eigenlijk vergat ik hem nooit in te nemen. Voorheen slikte ik mijn pil altijd door, zonder stopweek. Lekker makkelijk en hoefde ik niet in te plannen wanneer ik ongesteld moest worden. Ik kreeg last van doorbraak bloedingen, dus na zo’n 6 maanden was het echt tijd voor een stopweek.

 

“ER VERSCHENEN TWEE ROZE STREPEN. DIT WAS ALLES BEHALVE DE BEDOELING!”

 

Begin maart was er weer zo’n stopweek alleen kwam het deze keer niet op gang. Ik snapte eigenlijk niet eens waarom want ik had geen last van stress of iets. Toen ik na 4 dagen nóg niet ongesteld was heb ik een zwangerschapstest gehaald. Het duurde even maar toen verschenen er toch echt 2 roze strepen. Oooooh fack. Ja. Dit was álles behalve de bedoeling.

Wat hiertussen gebeurde past waarschijnlijk niet eens in een boek met 500 bladzijdes dus ik vat het even samen.

 

“HIJ EISTE DAT IK ABORTUS PLEEGDE”

Van mijn (ex)vriend moest en zou ik abortus plegen. Nog nooit heb ik hem zo boos en standvastig gezien. Mijn mening deed er niet toe, alleen zijn mening telde. In mijn hoofd en hart wilde ik het echt niet weg laten halen. Onder druk maakte ik toch een afspraak bij het CASA in Rotterdam. Het kindje in mijn buik was nog zo klein, dat het niet op de echo te zien was. Ik kreeg geen abortuspil en moest na een week terugkomen. Maar terugkomen zat er voor mij niet in. Ik kon dit niet. Tijdens onze relatie heb ik zo vaak over mijn hart gestreken bij alles wat hij had gedaan. Zo vaak heb ik gedacht ‘ik accepteer dit wel. Ik wil hem niet kwijt’. Maar het was genoeg. Dit kon hij niet van me vragen. Ik ga dit propje van 6 weken oud alleen opvoeden. Dan was ik hem maar kwijt.

Mijn vriendinnen en familie zijn enorm blij dat ik een keer voor mezelf heb gekozen. En dat ik echt de juiste beslissing heb gemaakt. Inmiddels is het propje in mijn buik van 6 weken, al uitgegroeid naar een mensje van 23 weken. Eind november word ik mama van een meisje. Een meisje waarmee ik samen een geweldige toekomst op zal bouwen en waarmee ik de hele wereld aan kan.

Op mijn persoonlijke blog “Mijn Gelukje” plaats ik wekelijks een update over ons.
En verder zal ik elke maand een column posten op het blog van Juliette.

 

Door haar blog wist ik dat ik niet de enige jonge alleenstaande mama ben. Er zijn er nog zo veel meer.
Stuk voor stuk mogen zij trots zijn dat ze voor hun kindje zijn gegaan.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply