Juul Persoonlijk

Beau bijna twee jaar

lief klein geluk, fotografie, lifestyle fotografie, mama blog, blog, blogger

Nog twee maanden en dan is het zover: Beau wordt twee jaar! Twee! Het moment dat ik me afvroeg of ik dit allemaal wel zou aankunnen als jonge mama staat nog vers in mijn geheugen. Een kleine update hoe ze de oren van m’n kop kletst, bijna altijd vrolijk is en zich ontwikkelt. Lezen jullie gezellig mee?

 

Mijlpaal

De tijd vliegt. Op 7 september wordt Beau alweer twee jaar. Een hele mijlpaal weer besef ik me nu ik dit typ. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik zoveel vragen had toen ik er net achter kwam dat ik zwanger was.

 

Kan ik dit alleen als jonge mama?

Twee jaar terug wist ik totaal niet wat me te wachten zou staan als ik mama zou zijn. Tijdens m’n zwangerschap had ik zoveel vragen. Hoe zou het kindje in mijn buik eruit zien? Kan ik het wel allemaal alleen? Zal ik wel een goede mama zijn? Heb ik nog wel tijd voor mezelf?

 

Op die vragen zijn ondertussen alle antwoorden gekomen: nee je kan niks meer. Grapje natuurlijk 😉 Dat ik het mama-zijn zo leuk zo vinden had ik nooit gedacht! Het begeleiden van zo’n pril leventje is iets heel bijzonders om te mogen doen en ervaren. Als ouder probeer je natuurlijk alles te doen wat binnen je macht ligt en dat is niet altijd even makkelijk met de fases die je als gezin doorgaat.

 

 

 

“Koekke blieft”

Van een slapend baby meisje is Beau naar een echte kletsmajoor gegaan en hoor je de hele dag een echo bij alles wat je zegt. Ze praat letterlijk alles na wat vooral voor heel veel hilariteit zorgt, haha. Zo kan ze namelijk bepaalde dingen nog echt niet goed uitspreken – zoekt een voorbeeld maar kan niks bedenken zo snel.

Beau vraagt tegenwoordig keurig om een ‘koekke blieft’. Wat een hele verbetering is dan de krolsekat die eerst naar de koekjes kast wees en schreeuwde. Het is ook lastig om je te uiten als je nog niet zoveel woorden kent.. Ze leert snel en het gillen van frustratie als een krolse kat komt nog maar zelden voor gelukkig :).

 

Ik vind het heel bijzonder om te zien hoe ze dingen zo snel herkent en weet te benoemen. Zo mooi om te zien hoe ze mensen gelijk herkent wanneer ze die maar één keer heeft gezien. Beau is super sociaal en speelt het liefst met iedereen samen. Delen van bijvoorbeeld speelgoed gaat haar ook heel goed af. Dit had heel anders kunnen zijn natuurlijk, aangezien ze thuis nooit iets hoeft te delen.

 

 

 

Ik ben twee en ik zeg NEE!

Zo’n slogan waar ik voorheen best wel om moest lachen, nu ik zelf in deze fase ben belandt heb ik respect voor alle mama’s. Beau valt heel erg mee overigens, als ik het vergelijk met andere peuterpubers. Maar evengoed is het toch best pittig soms. Ze is een eigen willetje aan het ontwikkelen en is het vaak niet eens hoe mama daar over denkt.

Gelukkig helpt het heel goed om haar ‘voor te bereiden’. Zo geef ik ’s ochtends aan wat we gaan doen die dag en probeer ik zoveel mogelijk regelmaat te houden. Als ze de volgende dag naar het kinderdag verblijf gaat, vertel ik haar ’s avonds voor het slapen dat ze morgen weer lekker met de kindjes mag gaan spelen. Sinds ik dit ben gaan doen is er de volgende ochtend een stuk minder weerstand vanuit Beau om haar mee te krijgen. Ze loopt vrolijk naar binnen in plaats van dat ik haar ‘huilend’ (het was niet echt huilen te noemen) achter laat.

 

 

 

Kinderdagverblijf

Er zijn mama’s die de mogelijkheid hebben en ervoor kiezen om hun kindje niet naar het kinderdagverblijf en de peuterspeelzaal te laten gaan. Ik ben zo blij met de mogelijkheid die ik heb en de keuze die ik heb gemaakt om Beau hier wel naar toe te laten gaan. Ze leert verschrikkelijk veel en zie ik haar ontwikkeling met sprongen vooruit gaan. Ze kan op het kinderdagverblijf de hele dag (buiten)spelen met andere kindjes. Iets wat ze echt heel leuk vindt. Zo zoeken Fem het dochtertje van Brenda (Brenda Kookt) en Beau elkaar veel op en kunnen ze heel lief samen spelen. Zo lief om te zien!

 

Ze neemt ook veel dingen over die ze daar ziet. Der pop krijgt nu dagelijks een flesje en als pop gaat ‘lapen’ (slapen) moet mama stil zijn. Anders wordt me dit duidelijk gemaakt met een ‘sssssttt’.

 

Op de groep van Beau staan voornamelijk dezelfde leidsters. Deze zijn echt super aardig en wanneer ik een vraag heb of advies wil kan ik altijd bij ze terecht. Iets wat ik heel fijn vindt aangezien zij altijd net met een andere inzicht komen of bevestigen dat ik het op de juiste manier aan pak.

 

 

Van je familie moet je het hebben. Oh. En je vrienden

Het is natuurlijk af en toe nog best pittig om alleen te staan. Voor geen goud zou ik Beau willen missen en de dagen dat ze niet zo lekker in haar velletje zit neem ik voor lief. Het is namelijk echt een boefje af en toe maar daar kan ik de humor wel van inzien. Ze is goed afgericht en weet dat nee ook echt nee is.
Daarnaast heb ik gelukkig zoveel lieve mensen om me heen die altijd voor ons klaar staan! Daar ben ik echt ontzettend dankbaar voor 🙂

 

Gefeliciteerd, je hebt het einde van dit ellenlange verhaal gehaald! Respect voor jou!

Zijn er nog dingen die jullie leuk zouden vinden om te weten? Blog verzoekjes? Laat het even weten in de comments 🙂

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply