Heftig verhaal

Anorexia: Als eten je vijand is | deel I

anorexia als eten je vijand is

Jarenlang bestond mijn leven uit het obsessief tellen van calorieën en het verbranden daarvan. Het cijfertje op de weegschaal en de drang naar controle. Of terwijl: Anorexia. Niet iedereen zal daarvan op de hoogte zijn. Soms kan ik me heel boos maken over alle misvattingen die er rond gaan op internet rondom een eetstoornis. Vandaag vertel ik een deel van mijn verhaal, lezen jullie mee?

Ik vind het echt super moeilijk om dit te schrijven. Het is een hoofdstuk wat ik achter me probeer te laten, maar nog dagelijks mee geconfronteerd wordt.

 

Een eetstoornis is een ziekte en niet iets waar je voor kiest. Laat ik dat voorop stellen in mijn verhaal. Mensen denken vaak dat iemand met een eetstoornis dit doet om dun te zijn of om aandacht te krijgen. Wanneer iemand het wel voor deze redenen doet ben je serieus niet goed bij je hoofd.

 

“Dat het schijncontrole was kwam ik pas veel later achter”

 

Je hebt zoveel verschillende triggers waardoor iemand in de negatieve ban van eten raakt. Het was bij mij een stuk schijncontrole. Mijn eetstoornis begon toen mijn papa net was overleden in 2008.

Ik verloor ‘zomaar’ iemand waar ik veel van hield en zo gebeurde er nog een aantal dingen waar ik ‘geen grip’ op had. Als een doorgewinterde controle freak zocht ik naar iets waar ik wél controle over kon hebben. Dat dit later schijn controle bleek te zijn, was voor mij een boodschap die al te laat was.

 

De obsessie met het cijfertje op de weegschaal ging van kwaad tot erger. Het beïnvloedde mijn hele leven. Als ik ’s ochtends op de weegschaal stond en het getal te ‘hoog’ was voor mijn gevoel, was mijn hele dag verpest. Op een gegeven moment daalde mijn gewicht zo hard dat ik ondertussen flink ondergewicht had. Zelf had ik dat totaal niet door en de drang om dat cijfertje maar om laag te blijven krijgen werd sterker.

Soms houd je lichaam vocht vast en het is normaal dat je een schommeling van drie kilo naar boven of naar onder vanaf je stabiele gewicht hebt. Ik zag het op dat moment niet zo. Wanneer er maar 200 gram aanzat werd ik boos en kwam in een negatieve spiraal van gedachtes terecht. Ik kon het niet verteren en de stem in mijn hoofd nam mijn hele gedachtegang over. Dat gewicht moest eraf. Ik was te dik voor deze wereld en ik was het niet waard om er te zijn. Zodra mijn gewicht omlaag ging, was ik steeds een stap dichter bij mijn doel: langzaam verdwijnen.

 

anorexia als eten je vijand is

 

“Als ik een blokje chocola at dacht ik daar gelijk drie kilo van aan te komen”

 

Mijn dagen bestonden uit het uitrekenen wat ik wel mocht eten en wat ik daarvan kon verbranden. Van elk product wist ik ondertussen hoeveel calorieën erin zaten en had ik mijn eigen zogenaamde ‘veilig voedsel’. Veilig voedsel was voor mij eten waarvan ik zeker wist dat ik daar niet van aan zou komen. Mijn gedachte gang was namelijk dat als ik bijvoorbeeld een blokje chocola zou eten ik drie kilo zou aankomen.

Dat is een van de duizend gedachte kronkels die ik had. Tijdens intensieve therapie die ik heb gehad heb ik uiteindelijk geleerd door middel van cognitieve gedrags therapie, hoe ik tegen dit soort gedachtes in kan gaan.

 

Volgende week vertel ik dat mijn gewicht lager en lager werd, ik slaap gebrek had en in hoeverre ik genezen ben van mijn eetstoornis.

 

footer

Volgen jullie ons als op:

Facebook   .   Instagram   .   twitter   .   YouTube   .   Pinterest

 

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Tips voor Papa's
    13 februari 2017 at 06:26

    Wauw, wat ontzettend heftig. En knap dat je hier zo over durft te schrijven!

  • Reply
    Diede
    13 februari 2017 at 08:48

    ❤ trots op je dat je zit hier zo schrijft!

  • Leave a Reply