Heftig verhaal

Het verhaal van Sara: hulpmiddelen en de Efteling

In ‘Het verhaal van Sara’ kon je lezen hoe het leven van Sara eruit ziet met aangeboren obesitas. Vandaag vertelt mama Melanie over het nieuwe hulpmiddel van Sara en hoe zij werden geweigerd bij de Droomvlucht in de Efteling.

 

 

Sara heeft natuurlijk voor een  kind van twee jaar aardig wat overgewicht. Dit belemmert haar in haar lichamelijke ontwikkeling. Daardoor kan Sara nog niet zelfstandig lopen en heeft ze overal aardig wat hulp nodig. Haar spieren zijn nog niet optimaal ontwikkeld om haar gewicht te dragen.

 

Toen Sara nog iets jonger was heeft ze een sta-tafel gekregen om haar spieren sterker te maken zodat ze zelf kon gaan staan. Hiermee heeft Sara haar doorzettingsvermogen laten zien, ze heeft hem bij elkaar misschien maar één weekje gebruikt en kon het daarna al zelfstandig.

 

 

 

Hoe nu verder?

Het doel is uiteindelijk om zelfstandig te kunnen lopen. Sara wordt steeds zwaarder en haar tillen wordt steeds lastiger.

Met de fysiotherapeut van de Rijndam is gekeken naar een volgende stap, dit zou een Caddy worden. Dat is een loopkar die haar lichaam ondersteunt, het lijkt op een soort loopwagen wat je voor een baby hebt.

Ze moest hem even uittesten om te kijken of dit het juiste hulpmiddel zou zijn. Het moment dat ze erin zat sjeesde ze er gelijk de kamer mee door, dit was de juiste keuze!

 

Dan heb je hem niet gelijk, er moet nog een pasmeting komen. Dit is altijd de eerste dinsdag van de maand, dit was 2 weken later.

Met de meting wordt gekeken of het de juiste maat is en welke aanpassingen er gedaan moeten worden. Dan wordt hij besteld en meestal duurt dit niet zo lang. Helaas duurde het iets langer dan verwacht, bijna drie maanden hebben we er op moeten wachten.

In de tussen tijd hebben we flink geoefend en kan ze redelijk aan de hand een kort stukje lopen. Op 22 november werd hij dan eindelijk gebracht en het was het wachten echt waard!

Haar gezichtje zo vrolijk en ze straalde helemaal, ze wilde hem gelijk uitproberen. De eerste dag hebben we er alleen maar binnen mee geoefend, de volgende dag zijn we er mee naar buiten gegaan.

 

 

 

Ik was zo trots op haar, ze liep ermee alsof ze dit altijd al gedaan had, ze is zelfs voor mij weggerend. Nu doen we elke dag een stukje lopen, naar de winkels bij ons om de hoek, of de hondjes uitlaten. Wij hopen dat dit haar stimuleert om het uiteindelijk zelf te doen.

Een mooi extraatje is dat haar voeten zo aan het veranderen zijn dat ze nu ook “gewone” schoenen past die wat breder vallen, alleen voor de verre stukken moet ze wel haar orthopedische schoenen aan.

 

Dit soort momentjes koesteren wij, het maakt ons zo trots dat ons hart een vreugde sprongetje maakt en dat de tranen in onze ogen schieten. Het is een doorzettertje en daar zijn wij zo dankbaar voor.

 

Bij de eerste attractie waar we in zouden gaan kregen wij al een flinke tegenvaller..

 

De Efteling

In de tussentijd zijn wij ook naar de Efteling geweest en dit was voor Sara de eerste keer. Van te voren had ik mail contact gehad met een medewerker van de Efteling. Deze vertelde mij dat je met een aangepaste kinderwagen via de speciale ingang bij de attracties gewoon naar binnen mag. Verder kregen we niet veel informatie.

 

 

 

Bij de eerste attractie waar we in zouden gaan kregen wij al een flinke tegenvaller.. We kregen te horen dat we toch iets hadden moeten aanvragen voor de toegang. Daarnaast kregen we ook nog te horen dat Sara niet overal in mocht.

 

Toen wij bij de ingang hiervan stonden werd ons verteld dat je als “mindervalide” niet in de droomvlucht mag

 

De droomvlucht was een attractie waar we heel graag in wilde met Sara. Toen wij bij de ingang hiervan stonden werd ons verteld dat je als “mindervalide” niet in de droomvlucht mag. Hiervoor moet je zelfstandig in en uit de attractie kunnen gaan. Dit gaf me zo’n dubbel gevoel.. Op dat zelfde moment zag ik een moeder met een baby uit de attractie komen.

Hun redenatie is namelijk dat als er iets gebeurd en de attractie komt stil te staan moet je zelfstandig via een ladder naar beneden kunnen.

Dus ik vraag aan de medewerker: “en die moeder met dat kind dan?” waarop zij reageert: “Ja mevrouw, die heeft gewoon in de rij gestaan.”

Ik vraag aan haar: “dus als ik in de rij met haar ga mag het wel?”. Daar moest ze even over nadenken maar het antwoord was uiteindelijk wel “ja”.

 

Rapuzel is erg boeiend😍😍😍 #efteling #rapunzel #mooimeisje #onsverhaal #Sara #love #mamarazzi #instablog

A post shared by Sara Sofie Esmé (@het.verhaal.van.sara) on

 

 

Hier was ik eigenlijk wel heel erg door teleurgesteld. In de rij gaan staan kon namelijk niet. De wachtrij was op dat moment al zeventig minuten en de kinderwagen mocht niet mee in de rij. Dit was wel een domper zo aan het begin van de dag maar we hebben er verder een mooie dag van gemaakt.

We hadden Sara al over de elfjes verteld en we keken er naar uit.

Verder is het personeel erg vriendelijk en hebben ze begrip voor de situatie. Vooral de medewerkers van de ‘Carnaval Festival’ en van de Carrousel.

 

 

 

Het restaurant was overvol en er was alleen nog maar boven plek die allen via een trap te bereiken is. Toen we vroegen of er ook een lift was mochten we via de keukenlift naar boven en naar beneden.

 

Al met al hebben we echt een leuke dag gehad, Sara had het echt naar haar zin en heeft haar ogen uitgekeken.

Het eerste wat we met Sara gaan doen als ze goed kan lopen weten we in ieder geval: dan gaan we met haar in de droomvlucht! Nu is het nog wachten op haar autostoel en dan zijn wij hopelijk wel weer even klaar met alle hulpmiddelen.

footer

Volgen jullie ons als op:

Facebook   .   Instagram   .   twitter   .   YouTube   .   Pinterest

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Diede
    1 december 2016 at 09:16

    Wat fijn dat Sara nu kan oefenen met stukjes lopen, zo leuk dat ze nu voor je wegrent! Maar wat een verschrikkelijke domper dat je dan niet de Droomvlucht in mag.. en helemaal om zo’n slappe reden?

  • Leave a Reply